Toerverslagen

 

Een kort overzicht van het toerseizoen 2017

Er zijn 14 ritten verreden die meetellen voor het toerkampioenschap. Helaas is de open toerrit afgelast vanwege het slechte weer. Ook dit jaar hebben we weer zeer verschillende weersomstandigheden gehad tijden de toertochten. Varierend van super mooi tot de hele rit regen regen en nog eens regen. Maar het vervelende weer was maar bijzaak omdat alle organisatoren er weer in geslaagd zijn om mooie gevarieerde routes te maken. En ook veel variatie in de richting van de routes maakt het rijden steeds weer leuk omdat er weer nieuwe gebieden worden verkend. De hoogste opkomst was tijdens de avondrit op zaterdag 27 mei, er namen 22 rijders, 3 passagiers en 2 aspirant leden deel aan deze rit. De laagste opkomst was op zondag 22 oktober tijdens de dagrit, er namen 7 motoren deel aan deze rit. Maar vanwege het slechte weer is er besloten om deze rit halverwege in te korten om weer veilig huiswaarts te keren. Het uitzetten van een rit vergt altijd enige inspanning, route uitstippelen, uitzetten in Basecamp, voorrijden en dan indien nodig aanpassen. Maar dit was afgelopen jaar weer prima gelukt. De toercommissie wil iedereen die zich heeft ingezet voor het uitzetten van de toerritten hiervoor enorm bedanken. Dan nu de uitslag van de toerkampioen van MTC de Hondsrug 2017. Het is tot op het laatst spannend geweest wie de toerkampioen van 2017 ging worden maar ook dit jaar hebben we weer een winnaar. De toercommissie heeft dit jaar geen extra budget aan de penningmeester moeten vragen, zoals vorig jaar het geval was. Maar dit jaar hebben we 1 extra prijs voor het toerkampioenschap van 2017, nl een poedelprijs. En deze poedelprijs is gewonnen door Ester Snippe. Ester kon het beste met de ballen overweg en won daardoor het spel tijdens de gezelligheidsrit. Ester wil je naar voren komen om je poedelprijs in ontvangst te nemen.

De uitslag toerkampioen 2017:

5 punten Koert Booys, Roel Sanders, Jozef kap, Tim Heijne, Fenno Everts, Alfred Appeldoorn, Peter Steemers, Krista Prins, Sjaak Bakker, Brian Kelly

10 punten Albert Wassen, Carolien Vingerhoed, Bennie Grimbergen

15 punten Hennie Behrens, Janet Boer, Egbert de Vries

17 punten Bep Zwart

20 punten Eric Klaassens, Jan Middeljans

22 punten Karin Bijlsma, Henry Bijlsma, Gerard Kuper

31 punten Roelof Pomper

32 punten Sjaak Kroezen

35 punten Henk Duursma, Remco Nijland

37 punten Jan Vos

39 punten John vd Werf

45 punten Rob Nibbelke

50 punten Marten Maring

52 punten Geert Hendriks

59 punten Erik Prins

61 punten Jolanda Hemel

62 punten Jan Snippe

71 punten Karst v Oosten

72 punten Jans Heijne

Toerkampioen 2017 met 74 punten Herman Hemel

De Toercommissie

Bekijk  hier de foto’s


Na het grote succes in 2017 is ook de aftrap van 2018 begonnen met de Nieuwjaarsreceptie

Het was een geweldige opkomst maar liefst 34 personen lieten deze mooie middag niet aan hen voorbij gaan. Het was natuurlijk eerst even een handje schudden voor het nieuwejaar. Nadat iedereen zijn plekje had gevonden werd het al snel duidelijk dat deze middag geen activiteiten middag was maar gewoon een paar uurtjes lekker bijkletsen. Achter de bar hadden we deze keer vier dames Albertje, Jolanda, Rita en Ester deze verzorgden de hapjes en drankjes. Ook werd de opmerking gemaakt ‘gezelligheid kent geen tijd’ en dat klopte ook voordat we het wisten was deze gezellige middag alweer voorbij. Een enkeling bleef nog hangen en dat kwam natuurlijk mooi uit want de boel moest nog even opgeruimd worden. 

De organisatoren Bert van Boven en Jans Heijne kunnen met een tevreden gevoel terug kijken naar een zeer geslaagde middag.

Bekijk de foto’s

Erik Prins en Jans Heijne

Middagrit naar Duitsland en Twente
Die topsnelheden zijn zo ontzettend onbelangrijk
2017-10-08 Vandaag was ik weer eens van de partij en ik moet zeggen dat ik de ritten wel enorm mis. De meesten onder u weten waarom, dus dat behoeft geen nadere uitleg. Een voor mij leuk weerzien met de mensen die aanwezig waren. Wat heeft dat in Godsnaam met de middagrit te maken van vandaag? Nou helemaal niks, maar dat wou ik even kwijt. Het weer
Nu we het toch over onze Lieve Heer hebben allereerst maar even het weer: Wat een mazzel hadden wij als we nog even terugdenken aan zaterdag. Een heerlijke rijtemperatuur met een zonnetje dat af en toe weliswaar even achter wat wolken verdween maar het was gewoon heerlijk. Zo ‘praatje weer’ hebben we gehad. Nu maar naar de rit.Vertrek

Eerst even bijpraten voor de start.

Vertrek Aquarena zo rond 12.15 uur. Een voorwoordje van Roelof Pomper en de terechte waarschuwing om op te passen met de natte plekken, bladeren en combinaties daarvan. Dat was niet overdreven, want ik voelde persoonlijk op een bepaald moment mijn achterwiel even voor zichzelf beginnen. Waar praten we dan over? Nou misschien een onverwachte verplaatsing van een paar centimeter. Maar toch, dat gevoel wil je absoluut niet voelen. Dat is geen alliteratie maar een gebrek aan het juiste woord voorhanden hebben. Omdat iedereen me begrijpt laat ik het deze keer maar even.

Lopen
Het voor mij bijzondere van de rit van vandaag was het LOPEN van de rit. LOPEN? Ja, op zeker moment voel je dat de rit geen obstakels kent, de weggetjes/wegen lekker aansluiten en dat er geen ongewilde vertragingen inzitten. Nou moet je daar wellicht ook het verkeer even voor mee hebben op zo’n dag, maar ik vond het opvallend smooth gaan. Dat betekent dat je heerlijk kunt accelereren en daarvoor zitten we toch altijd weer op die motor. Die topsnelheden zijn zo ontzettend onbelangrijk. Versnellen en het onvermijdelijke vertragen is waar het om draait.

Pauze

Wachten op de koffie met de traditionele appeltaart met slagroom

De koffiestop was een hele fijne op een plek waar we in het voorjaar ook al eens hebben ‘aangezeten’. Midden in het bos genieten van de cappuccino met appelgebak en slagroom, na een kilometer of tachtig te hebben gereden is bijna vergelijkbaar met…… nou ja vul zelf maar in wat je wilt of denkt. Het vervolg was een ruime mengeling van smalle en wat ruimere wegen met de opvallende eigenschap dat ze allemaal van prima kwaliteit waren. Onze Oosterburen hebben op dat vlak een hele inhaalslag voor de boeg.

Landschap
Het Twentse land, dat weer een groot deel uitmaakte van deze rit, lachte ons toe met dit prettige najaarsweer. Wil je weg uit Drenthe? Ga naar Twente!  Ja sorry, betere rijmen krijg je niet zomaar voor niks.

De makers
Een pluim gaat uit naar de makers van deze route te weten John van der Werf en Roelof Pomper. De ervaring doet zich gelden en dat moet en mag gezegd worden.

Het slot

Afscheid nemen bij De Viersprong.

Rond 16.00 uur arriveerden wij in Nieuw-Amsterdam bij de bekende snackbar, waar wij overigens keurig aan de lijn denkend allen buiten bleven staan. Lekker nakeuvelen, lachen en benen strekken aldaar en geleidelijk afscheid nemen van de enthousiaste clubleden, die vandaag terecht op de motor stapten. Op naar het volgende evenement op 22 oktober. De snertrit op 12 november hoop ik in ieder geval zelf ook mee te kunnen rijden, dus ik duim vast voor een soortgelijke dag met een zonnetje en zonder regen.

Henny Behrens

Gezellige boel bij Vroege Vogelrit

2017-07-16 Het was een gezellige boel zondagmorgen vroeg bij Van der Valk hotel in Emmen, want er waren weer een aantal MTC-vroege vogels aan het ontbijten. Zoals gewoonlijk werd er weer genoten van het heerlijk uitgebreide ontbijt. Na de nodige lekkere broodjes, croissants, verse jus en koffie werden de motoren gestart voor de Vroege Vogelrit.

Vrolijke boel bij het ontbijt in Van der Valk Emmen.

Jans Heijne reed voorop bij de eerste groep en Karst van Oosten nam de tweede groep voor zijn rekening. In Weiteveen staken we de grens over richting Duitsland. Na een uur toeren over mooie bochtige wegen kwamen we rond tien uur aan in Beuningen voor een kop koffie.

Alleen de uitbater was te laat uit zijn bed gestapt, want toen we aankwamen stond de koffiepot nog niet aan. Maar na even wachten kwamen de goed gevulde koffiekannen op de tafels. Na de nodige cafeïne werd de route vervolgd. Over weer een mooi stuk over smalle, maar mooie bochtige paadjes en weggetjes kwamen we aan bij een pannenkoekenboerderij in Zenderen. De kok werd flink aan het werk gezet om de vele goed belegde pannenkoeken te bakken. Nadat iedereen zijn bord leeg had werd de route weer hervat.

Na weer een mooi stuk te hebben gereden werd het eindpunt bereikt in Nieuw-Amsterdam. De organisatie is er weer in geslaagd om een zeer mooie route uit te zetten en alles was weer super goed geregeld. En nu op naar het gezellige klootschieten en bbq.

Geert Hendriks en Erik Prins


Ladies Ride met maar één dame

De eerste Ladies Ride georganiseerd door alleen dames. Een unicum in de geschiedenis van MTC De Hondsrug. Karin, Bep en Jolanda tekenen voor de rit op zondag 2 juli 2017.  Maar voordat er een kilometer verreden is, is de rit eigenlijk al mislukt. De reden; Bep en Jolanda kunnen beide hun stalen ros niet berijden door blessures. Bovendien laten de overige dames binnen de club Karin ook nog eens in de steek waardoor ze als enige elf mannen op sleeptouw moet nemen. 

Karin en haar mannen aan de maaltijd.

We vertrekken dit keer vanaf carpoolplaats Het Haantje. Karin dus voorop en Henri als laatste man. Hij wil al die mannen goed in de gaten houden achter zijn Karin aan. We rijden richting Zweeloo, Meppen, Spier en na nog geen goed half uur stoppen we alweer in Nationaal Park Dwingelderveld. PLASPAUZE (tja, vrouwen).

Na een kwartier rijden we weer over mooie binnen- en dijkweggetjes richting Dieverbrug, Steenwijk en langs de noordkant van de Weerribben. In Lemmer hebben de dames een mooie pauzeplaats gevonden; Beach Club Lemmer. Na de lunch wordt op het strand nog snel een groepsfoto gemaakt van Karin en haar volgelingen. Alleen Herman Hemel en Erik Prins ontbreken, want die stonden alweer bij de motoren.

Nog even een groepsfoto op het strand.

We vervolgen onze weg weer over mooie slingerende dijkweggetjes, waar Henri ook nog even gebruik maakt van zijn actioncamera wat leuke beelden oplevert. Kijk maar eens op https://youtu.be/00Q49OeGsXc.

Bij Zwartsluis is het alweer tijd om te stoppen. Nu hebben de dames weer een ijsje gepland. Het is gelukkig mooi weer, dus daar heeft iedereen wel zin in. Het laatste gedeelte van de route gaat via Staphorst, IJhorst, Balkbrug en de route eindigt in De Krim bij Cafetaria Raterink. Maar iedereen is nog vol van de lunch en ijs dus helaas voor de cafetaria geen omzet.

Ondanks het afwezig zijn van Bep en Jolanda wil ik de dames bedanken voor de mooie rit en wat mij betreft mogen jullie volgend jaar op herhaling, maar dan zonder ongelukjes vooraf graag en wat meer dames aanwezig.
Karst van Oosten


Dertien deelnemers TT-Nightride

Tijdens de ledenvergadering kwam het al even ter sprake, de TT-Nightride. “Wat doen we hiermee?”, was de vraag van Jan Snippe. Nou, werd er gezegd, pak dit maar op te zijner tijd. Zo ging er onlangs een mailing rond met de vraag: ’Als je wilt meerijden meld je dan aan bij de organisatie van de TT Nightride.’

In Klazienaveen meldden zich elf deelnemers aan, onder wie zeven leden van de club. (Jans Heijne met dochter en zoon en aanhang, Jan en Ester Snippe, Karst van Oosten, Carolien Vingerhoed, Erik Prins en Herman Hemel). Zij kwamen samen bij de Praxis in Klazienaveen en vertrokken om halfzes naar Assen.

Wachten voor de start.

“In Assen moesten we ons verzamelen bij de Bonte Wever. Daar was het al lekker druk was. Hier troffen we nog twee leden van de club (Henri en Karin Bijlsma). Om 19.00 uur gingen we naar de briefing voor de Nightride waarna we ons klaar maakten voor twee rondjes door de binnenstad van Assen. Na deze rit reden we terug naar de Bonte Wever. Daar konden we ook de consumptiebon inleveren in ruil voor een glaasje drinken. De bon kregen we van de gemeente Assen. Om halfnegen was de TT-Nightride alweer voorbij. Terug in Klazienaveen sloten we het spektakel af met een gezamenlijk etentje bij shoarmazaak Aladin, zo langzamerhand ons clubhuis.”

Herman Hemel


Dörenther klippen en Tecklenburg
geliefde bestemming voor motorrijders
2017-06-18 Dertien motoren stonden om negen uur op de parkeerplaats bij McDonalds in Emmen. We hadden met dit prachtig weer iets meer deelnemers verwacht maar het was ook vaderdag. Het was stralend weer en we vertrokken in twee groepen. In rap tempo ging het naar de Duitse grens. We passeerden de grens over een mooi smal bruggetje over de Schoonerbeekerdiek en we waren in Duitsland.

Toch een tikkeltje te duur. Sparen dan maar.

Het ging over mooie 100 km wegen met veel bochten (flits 50!) richting Nordhorn. Voor deze plaats gingen we linksaf. Via een veldweggetje met aan weerszijden het koren al weer op middelhoogte kwamen we in Löhne. Hier was het tijd voor de koffiepauze bij Bikers Bar Emsvechte. De hausgemachte Kuchen waren ja prima. Ook op zondag kun je in de winkel de glimmende tweewielers zien. Een aantal droomde alweer over de aanschaf van een andere motor.. Träume ja… Neu alles d’ran 24999,- kohle.

Verder ging het over mooie glooiende asfaltwegen. Weinig verkeer en geen drempels. Lekker 100 rijden. Zo belandden we in Ibbenbüren. Hier parkeerden we bij de Burger King voor de lunch. Patat en/of hamburger waren de favoriete menu’s.

Tijdens de maaltijd ontstond er nog een discussie over Garmin en de (nieuwe) Tomtom. Sommigen denken dat TomTom over een tijdje de koploper is (mister GPRS schrijft er ook positief over in Promotor. Een klein addertje onder het gras: mister GPRS wordt gesponsord door TomTom en het blad Promotor is nu commercieel).

Garmin en TomTom
Onze Tecklenburgroute is uitgezet in Garmin Basecamp. De kaart op pc in Basecamp is gelijk aan de kaart in het toestel. Dus geen verschillen bij het overzetten. Wij reden dan ook een foutloze route. 
We hadden een wegomleiding bij Meppen. Garmin herberekent niet. We reden gewoon terug naar een punt in de oorspronkelijke route op eigen inzicht.

 TomTom kaart Tyre is niet gelijk aan de kaart in het toestel. En alleen met Tyre kun je een gpx route maken. Dat kan niet met Mydrive en die kaart zit in het toestel. Mydrive kan wel gpx importeren (wel 400 mb geheugenruimte vrij s.v.p.!) maar maakt daar weer een track(spoor) van. Op zich geen probleem maar tracks hebben alleen begin- en eindpunt en dus geen tussenstops. Een TomTom track/spoor zal altijd over een weg lopen. Je kunt niet off-road programmeren. Tenslotte zal TomTom altijd herberekenen bij afwijkingen. Je moet maar afwachten waar hij je weer de route opstuurt.

Haarspeldbochten
Van Ibbenbüren ging het naar Tecklenburg. Die weg was prachtig! De haarspeldbochten werden enthousiast genomen. In Tecklenburg parkeerden we de motoren in de parkeerkelder. Jan en Ester bleven bij de motoren. Wij liepen daarna naar het dorpspleintje. Heerlijk ijs en weizenbier! 

Kijk mam, ik mag al zonder helm en met een ijsje tussen mijn tanden.

In de jaren zestig was ik hier voor ‘t eerst: we gaan naar de bergen. Herinner mij nog dat pa gewoon met de Kever dwars door Tecklenburg reed. Ook door dat smalle tunneltje.

Daarna ging het over prachtige bochtige 100 km wegen naar Haselüne. We bleven natuurlijk voorzichtig want het spreekwoord ‘Beter één band op de grond, dan twee in de lucht’ kent elke motorrijder.

Bij de truckersplaats Haselüne nog even de benen weer op de grond. Karst liet hier zijn gisteren nieuw gemonteerde banden zien En zoals ze dan zeggen hij had de haren alweer van de pruim gereden. Schaamrandjes waren reeds volledig opgekruld.

Langs de oude grensovergang bij Twist kwamen we weer in ons drempelrotonde landje. Het liep toen tegen vijven. In Klazienaveen, bij shoarmatent Aladin, zaten we nog gezellig na tot zes uur. Prachtige dag!

Henri en Karin Bijlsma


Mooie avondrit en commotie bij de pauzeplaats

2017-07-12 Met een beetje hulp van Erik Prins hebben we (Herman en Jolanda Hemel) onze eerste rit ‘uitgezet’. We hebben echter alleen de rit een beetje aangepast door de start en eindstop te veranderen. Als jullie goed hebben opgelet was het de Nachtrit van twee jaar geleden die we nu dus bij avondlicht hebben gereden. Beter goed gejat dan slecht gemaakt. Toch?

De route op zaterdag 27 mei ging door het mooie Drenthe. We reden in twee groepen met twee nieuwe aspirantleden en twintig leden. De rit begon in Klazienaveen met als pauzeplaats Diffelen, waar enige strijd ontstond wat de betaling betreft. 

We hadden voor de aanvang van de rit gebeld met hoeveel personen we zouden komen maar geen vast bedrag per persoon afgesproken. De kastelein dacht hier echter anders over ondanks dat sommige leden niet hetzelfde als een ander had gebruikt. Na enige commotie zijn we er uitgekomen en werd de rekening in een keer voldaan, zoals de kastelein dit graag wilde. Ze zaten namelijk midden in de dinertijd en er kon daardoor niet per persoon afgerekend kon worden. Dit was overigens niet door de organisatoren afgesproken.

De rit werd vervolgd richting Kerkenveld en verder naar Klazienaveen. De rit eindigde met 160 kilometer op de teller bij de plaatselijke shoarmatent Alladin waar nog wat werd gegeten en gedronken op het terras. Ook a omdat het een superavond was qua temperatuur.

Een goede leer voor de volgende keer: afspreken bij de pauzeplaats dat iedereen á la carte bestelt en betaalt.
Herman en Jolanda Hemel

Ongeluk Geert en Bep in Duitsland
Afgelopen weekend, 2, 3 en 4 juni 2017, was ons motorweekend waar wij allen lang naar uit hebben gekeken. Het weekend was supergezellig; de heenreis, de ritten, alleen zat het ons een beetje tegen op de terugreis.

We zijn maandagmorgen voor de terugreis naar huis om 9:30 uur  vertrokken uit het hotel. Naar een klein half uurtje te hebben gereden kwamen we door Reifferscheid dit is een prachtig gebied voor motorrijders.

Motor Geert wordt uit de sloot getakeld.

In één van de zo vele bochten waar wij alleen maar van kunnen dromen kwamen Geert en Bep onverwacht ten val, we probeerden hulpdiensten in te schakelen maar niemand van ons had bereik op zijn telefoon. Een achteroprijdende auto stopte waarna een vrouw en man ons te hulp kwamen (het was hun bekend dat er in dit gebied geen ontvangst was op de telefoon) de man reed naar het dal en waarschuwde de hulpdiensten.Na korte tijd kwamen ambulance en politie ter plaatse. Ambulancepersoneel onderzocht Bep waaruit bleek dat ze mee moest naar het ziekenhuis, Geert was er zonder kleerscheuren afgekomen maar had de schrik er goed in net als wij allemaal. De motor van Geert werd opgehaald door een bergingsbedrijf.

Na een ander half uur werd de terugreis voorgezet, we hadden namelijk nog een beste trip voor de boeg. Zo rond de klok van half zes zocht Geert contact met ons en vertelde dat Bep was geopereerd aan enkel ( er is een plaatje ingezet) en haar middenhandsbeentje deze was gebroken. Bep lag op dat moment nog op de uitslaapkamer waar ze de nacht ook zou blijven.

Motor Geert op de sleepauto.

Aan de vrouw (Konni Jungling) die ons te hulp kwam, hebben wij veel steun gehad. Zij was ook al snel in het ziekenhuis om Geert verder te helpen, ze is mee geweest naar het afsleepbedrijf en zij heeft Geert geholpen bij het zoeken naar een hotel en is weer mee geweest naar het ziekenhuis. Volgens Geert is zij tot wel drie uur middags bij Geert en Bep gebleven. Zulke bijzondere mensen kom je niet elke dag tegen. Namens de club gaan we Konni bedanken met een dik bos bloemen.

Woensdagavond 7 juni,
Wij hebben contact gehad met Geert. Het gaat alweer iets beter met Bep ze heeft alweer pretoogjes zoals we haar kennen. Uit het gesprek met Geert begrijp ik dat het de goede kant op gaat met Bep (Het gaat de donderstraal alweer beter volgens Geert).

Bep is alweer op de been.

Geert had dinsdag de motor ook weer opgehaald, op een paar krassen na is alles oké, ook heeft hij er alweer opgereden. Als alles goed gaat mag Bep donderdag (8 juni) naar huis. Het vervoer is nog niet duidelijk maar ze denken dat ze per ambulance naar huis wordt gebracht. Geert gaat er op de motor achteraan.

Namens Geert en Bep iedereen bedankt voor de goede hulp. Wij zullen jullie per mail op de hoogte houden hoe het met Bep en Geert gaat.
Lief en Leed,
Jans en Rita Heijne.

Zonovergoten en fris
2017-04-30 Een zonovergoten zondagochtend bij Shellstation de Pollux in Klazienaveen was het beeld bij de verzameling van zo’n 22 motoren voor het vertrek van de middagrit. Het was dan wel nog fris met slechts 12 graden maar de berichtgeving luidde dat dit kon oplopen naar zo’n 17 graden en dat gebeurde dan ook.Deze rit, uitgezet door Roelof en John, bleek een schot in de roos. Niet dat dit zo verwonderlijk is, want per saldo valt er nooit iets te klagen, maar het verbaast mij toch elke keer weer dat we zoveel mooie stekken tegenkomen in dit land en zij weten ze te vinden.

Via een zeer ‘ingewikkelde’ rit over mooie weggetjes reden we naar Zwolle en vandaaruit langs vele kleine dorpen die we misschien wel van naam kennen, maar waar ik bij mijn weten nog nooit eerder was geweest.

Kruidenvrouw Klazien
Een bijzondere daaronder was Zalk. En ja, Zalk werd jaren geleden op de kaart gezet door ons eigen kruidenvrouwtje Klazien, wie kent haar niet, wereldberoemd in Nederland en omstreken. En dan weer die prachtige dijk langs de IJssel waar het motorrijden de ultieme vorm van verplaatsing is.

De pauzeplaats

Het was lekker weer, een zonnetje erbij maar op de motor toch een beetje fris.

Om circa halftwee werd de stek aangedaan waar de koffie met appelgebak kon worden genuttigd. Dat lijkt misschien niet zo’n toer om zo iets te ‘bespreken’, maar vind op zondag maar eens een plek op de Bijbelbelt waar op de dag des Heren nog iets is geopend. Na enig speurwerk is dit dan toch nog gelukt, bravo!
De route liep verder door Kampen, Zwartewater en omstreken en wat ons de hele dag al opviel was het feit dat Nederland nog voor het grootste deel lag te slapen dan wel lag bij te komen van de Koningsdag. Ik doe maar even een gok.

Onvoorstelbaar weinig verkeer op zo’n mooie dag is iets wat je toch niet verwacht. Wat mij betreft mogen ze elke zondag in de huisjes en bedjes blijven zitten cq liggen, des te meer kunnen wij motorrijders uit de voeten op de soms toch smalle maar oh zo mooie weggetjes.

Verbazing
En gekke dingen kom je toch altijd weer tegen. Zo zag ik onderweg een wit bord met bedrijventerrein aanduiding onder de naam ‘Voor de blanken’. Voor de blanken? Jazeker. Ik dacht, dan zal er zo wel een bord verschijnen met ‘Voor de kleurlingen’, maar dat heb ik niet waargenomen. Deze groep moet het kennelijk zelf maar uitzoeken.

Vervolgens liep het langs het Dwingelder Veld weer richting Emmen waar de bekende ijssalon het eindpunt betekende. Deze groep mensen onder wie ook een tweetal nieuwe rijders had een mooie dag achter de rug en kijkt ongetwijfeld uit naar de rit van 14 mei.

De jarige voorzitter, Jans Heijne, in het zonnetje.

En oh ja, Jans was vandaag jarig en dus zeggen wij allen nog even… van harte Jans en nog vele gezonde jaren.

Henny Behrens

Motorrijders komen altijd als ze dat gezegd hebben
2017-04-09 Twintig motoren staan op zondag 9 april rond tien uur in de volle zon op de parkeerplaats in Emmen. Eerst even bijpraten over motordingen en zo. Er worden twee groepen geformeerd. De eerste tien motorrijders vertrekken met Jans en Erik.Groep 2 heeft een kleine vertraging door een kapotte zekering van de motor van Jeanet Boer. Vervanging van een steekzekering lost het probleem gedeeltelijk op: maar het rechter knipperlicht mag door Jeanet niet gebruikt worden want hierin zit kortsluiting.

Zo vertrekken we daarna over de N34 richting Eelde. We worden keurig ingeklemd door Karst en Herman. Vanaf Eelde gaat het binnendoor naar de eerste stop: Klooster-café/hotel in Kloosterburen. Geweldige sfeer rond dit voormalige eeuwenoude klooster. De koffie is goed. De appeltaart moeten we er echter bij denken. De eigenaresse had namelijk niet (meer)op ons gerekend. Ze had de afgelopen weken niks gehoord. Lieve mevrouw: motorrijders komen altijd als ze dat gezegd hebben: Van de twee kopjes koffie hoeven we maar eentje af te rekenen. Ter compensatie. We komen zeker nog een keer terug.

De reis voert daarna langs de waddenkust van Groningen en Friesland. De wegen zijn bochtig en het gebied redelijk onbekend: de meesten van ons zijn hier nog niet geweest op de bike. De lunchlocatie is rond halfdrie in St Anna-Parochie. We

Lange rij motoren langs de weg in Sint Anna-Parochie.

komen hier groep 1 ook weer tegen. Daardoor staat er een hele rij motoren langs de straat. In de zon is het 20 graden. We genieten van een Groningse Aaierbal en zowat.

Verder gaat het door Friese dorpjes met Friese namen en Friese verkeersdrempels. Doordat het landschap zo plat is hebben ze die drempels extra hoog gemaakt. Hebben ze toch nog wat reliëf.

We stoppen nog een keer op een parkeerplaats. Daarna over de autoweg Drachten-Emmen naar het eindpunt: Een parkeerplaats met versnapering bij Sleen, Het is dan al zes uur. We hebben vandaag ongeveer 300 km weggetikt. We bedanken de uitzetters Karst en Jans voor de prachtige rit.
Henri en Karin

—-

Openingsrit naar Twente over ‘uit de kluiten gewassen’ fietspaden

2017-03-19 – MTC De Hondsrug opende op zondag 19 maart het seizoen met een middagrit naar Twente. Over Twente kunnen we qua natuur kort zijn: altijd weer mooi om door dat glooiende coulissen-landschap te mogen rijden.

Een groot deel van deze rit, voerde over laten we zeggen ‘uit de kluiten gewassen’ fietspaden. Ik doel hiermee natuurlijk op de niet overbemeten wegbreedte. Wel heerlijk rustig met weinig tot geen verkeersaanbod, maar bij bochten die een ietsepietsie scherper blijken dan verwacht heb je natuurlijk ook slechts diezelfde breedte ter beschikking en dat blijft altijd oppassen op nog natte wegen.

Het weer

Onderweg naar Twente.

Ondanks het feit dat ik in de regen moest starten in Nieuw-Weerdinge, besloot ik toch te gaan en wel om twee redenen:
1. Ik belde John van der Werf over het weer en hij voorspelde dat het wellicht mee kon vallen. John mag dan geen weerman zijn, hij kreeg aardig gelijk.
2. Na een aantal maanden niet te hebben gereden wilde ik dat toch wel graag laten gebeuren vandaag en kwam hiervoor natuurlijk niet voor niets 400 km vanuit de Harz om mee te rijden.

Bij de Aquarena-start regende het al nagenoeg niet meer en vervolgens bleef het de rest van de middag ook vrijwel droog.  Alleen het laatste stukje moesten we nog even genoegen nemen met wat regen, maar mijn regenpak liet geen water passeren.

Opkomst
Toch nog een opkomst van ik dacht veertien motoren, zodat er in twee ploegjes van zeven werd gereden. De wind deed natuurlijk ook een duit in het zakje, maar de opgekomen diehards kon het niet deren. De ingelaste koffiestop was een fijne onderbreking die natuurlijk vergezeld ging met de altijd weer lekkere appeltaart met slagroom.

De rit eindigde in Nieuw-Amsterdam bij de bekende snackbar waar we nog even bij elkaar zaten om na te praten. Uiteraard bleek de Zumo en de inmiddels geprezen TomTom een belangrijk onderwerp van gesprek. Tja, het valt niet mee dat na de aanschaf van de dure Zumo de TomTom de voorkeur blijkt te gaan krijgen en daar zit je dan.

Geluid in de helm

Koffie met natuurlijk appelgebak met slagroom.

Ik bleek trouwens ook niet meer in staat om na enige maanden geluid uit mijn ZENA Bluetooth te toveren. Het blauwe lampje dat moet gaan branden bleef uit. Gelukkig zit je dan naast Herman Hemel, die je er simpel even op wijst dat je twee knoppen tegelijk moet indrukken om dit te bewerkstelligen.  Ai, als dat maar goed gaat. Want zo begint het zegt men altijd!

Wij hebben weer gelachen, lekker gereden, lekker geouwehoerd en dat op een zo sombere zondagmiddag en dan ben je héél blij dat je toch maar bent gaan rijden.
Met natuurlijk dank aan Gerard en Roelof voor het uitzetten van de rit.

Henny Behrens

Uitslag toerkampioen MTC De Hondsrug 2016

2017-02-04 SLEEN – Halverwege de Feestavond maakte de Toercommissie de Toerkampioen 2016 bekend. Eerst werd nog een kort overzicht van de ritten in 2016 gegeven. Er zijn twaalf ritten verreden die meetelden voor het toerkampioenschap. Er zijn geen ritten uitgevallen of afgelast door bizarre weers- of andere omstandigheden. Het weer heeft zich in al haar facetten laten zien; regen, sneeuw, hagel, kou, bewolkt en gelukkig ook mooi en zonnig weer.

Een beker voor de andere prijswinnaars.

De hoogste opkomst was tijdens de dagrit op zondag 25 september, er namen 27 rijders en drie passagiers deel aan deze rit. De laagste opkomst was op zaterdag 28 augustus tijdens de gezelligheidsrit, er namen negen motoren deel.
Het goede doel gekoppeld aan de open toerrit van 10 september was dagbesteding De Spil in Klazienaveen. Er namen 47 motoren deel aan deze rit en er werd een extra gift gedaan door twee personen. Het totale bedrag dat aan De Spil is overhandigd was maar liefst 600 euro. Het bedrag werd overhandigd na de laatste rit van het jaar, De Snertrit.
De toercommissie wil iedereen die zich heeft ingezet voor het uitzetten van de toerritten enorm bedanken.

Jans Heijne Toerkampioen 2016

Jans Heijne (links) krijgt de trui die behoort bij de titel Toerkampioen 2016. Herman Hemel overhandigt hem de trui. Rechts Erik prins.

Het was tot op het laatst spannend wie de toerkampioen van 2016 zou worden, maar zoals altijd was er uiteindelijk toch een winnaar. De toercommissie heeft extra budget aan de penningmeester moeten vragen, want er moesten meer dan drie prijzen ingekocht worden. Toerkampioen 2016 werd voorzitter Jans Heijne. Hij had precies één punt meer dan de nummers twee Roelof Pomper en Erik Prins. Weer een punt daarachter kwamen Jolanda en Herman Hemel op de derde plek.

De uitslag:

19. 2 punten Wim Hassink
18. 5 punten Rob Nibbelke, Tim Heijne, Koos Grobbe
 17. 7 punten Anne Veendijk, Sjaak Bakker
 16. 10 punten Michel Schipper, Be Duinkerken
 15. 15 punten Caroline Vingerhoed, Jeanet Boer
 14. 20 punten Egbert de Vries, Albert Wassen, Eric Klaassens, Geert Hendriks, Karin Bijlsma, Henri Bijlsma
 13. 22 punten Koert Boois
 12. 25 punten Jozef Kap, Marten Maring
 11. 27 punten Roel Sanders, Bert van Boven
 10. 30 punten Remko Nijland, Bennie Grimbergen
 9. 35 punten Bennie Kip, Hennie Behrens, Jan Middeljans, Sjaak Kroezen  
 8. 36 punten Gerard Kuper
 7. 39 punten Jan Vos
 6. 40 punten Jan Snippe
 5. 42 punten John van de Werf 
 4. 46 punten Karst van Oosten
 3. 60 punten Jolanda Hemel, Herman Hemel
 2. 61 punten Roelof Pomper, Erik Prins
 1. 62 punten Jans Heijne en Toerkampioen MTC de Hondsrug 2016.

De Toercommissie


Eten, schieten, quizzen en ook nog feest

2017-02-04 SLEEN – De Feestavond van MTC De Hondsrug moest iets speciaals worden. De organisatie was er dan ook al een flinke tijd mee bezig. Aan de opkomst lag het niet, maar liefst 28 leden en partnerleden hadden zich aangemeld. In de ambachtelijke Hollandse keuken van Restaurant & Zalencentrum Wielens in Noord-Sleen waren ze al ver voor aanvangstijd driftig bezig alles voor te bereiden. Zo rond halfacht werd het heerlijke eten op tafel gezet. Voor de koks waren er complimenten te over.

Schieten met pistool.

We kwamen natuurlijk niet alleen voor het eten. Op het programma stond ook Schieten met wedstrijdgeweren, Schieten met pistool en Blindschieten onder begeleiding. Voor de meeste leden was dit toch wel een nieuwe ervaring. Het schieten stond onder begeleiding van Schietsport Vereniging Sleen (SVS). Bert Van Boven was erin geslaagd een paar vrijwilligers zover te krijgen ons de beste instructies te geven. De instructies waren goed, maar de uitvoering van de leden liet nogal te wensen over. Een enkeling deed het redelijk en wist de kaart te raken. Maar er was ook een aantal die hun kaart konden bewaren voor de volgende keer. Geen gaatje te vinden.

Pubquiz

De pubquiz viel nog niet mee.

Het eind van de avond had met de Pubquiz nog een bijzonder feestelijk tintje. Een makkie dachten de meeste leden. In teamverband (maximaal 4 personen) moesten vragen worden beantwoord die door de quizmaster gesteld werden. De quiz bestond uit verschillende rondes waaronder actualiteiten, geluid en plaatjes. De vragen waren zeer divers en hadden betrekking op: geschiedenis, aardrijkskunde, topografie, muziek, sport etc. Een van de leden dacht slim te zijn door gebruik te maken van de telefoon, maar dat is verboden en zal de volgende keer leiden tot diskwalificatie van het team. Gelukkig kwam ook hier een einde aan want bij sommigen van ons kwam het stoom niet alleen meer uit de oren. Er werd nog even lekker na gekletst en gedronken waarna er tegen halftwee toch echt een einde kwam aan een zeer geslaagde Feestavond.

De feestcommissie bedankt iedereen voor de gezellige avond. 

Bert van Boven, Karst van Oosten en Jans Heijne


Garminavond voorziet in behoefte 

Een volle zaal op de Garminavond.

Hoe ga je goed om met je Garmin-device. Dat dit niet altijd meevalt blijkt wel tijdens de toerritten als de routes weer eens niet gelijk op de Zumo staan. Om dat te voorkomen werd weer de bekende Garminavond gehouden. 

Maar liefst achttien bezitters van dit type navigatieapparaat kwamen op 18 januari opdagen. Na de ontvangst met koffie en koek en nadat iedereen zijn of haar laptop en Zumo had geïnstalleerd startte deskundige Roelof Pomper de uitleg. De vragen die werden gesteld beantwoordde Roelof zo goed mogelijk. Tevens werd er op de Garmin een route gemaakt en bewerkt. Toen het bij iedereen allemaal duidelijk was, werd de avond afgesloten met een drankje. Het bleef tot twaalf uur nog erg gezellig.
Erik Prins en Herman Hemel
 

Contactmiddag: Leerzaam en zeer de moeite waard
2016-11-27 – “U hebt uw bestemming bereikt: de bestemming ligt links, ” zegt de navigatie. Maar er ligt helemaal niks. Gelukkig zijn wij niet de enigen. We zien nog wat vraagtekens in enkele auto’s. Na wat gekeer op de smalle weg komen we uiteindelijk op het terrein van de Trialclub Zuidoost-Drenthe, waar we vanmiddag te gast zijn. Een terrein zo groot als een voetbalveld. Met heuvels en heel veel rioolbuizen, bielzen en blokken.

Een biertje en pinda's.

Een biertje en pinda’s.

In de kantine snort de houtkachel en lacht de koffie en cake ons toe. Na het welkomstwoord van Annegienus krijgen wij uitleg van clubvoorzitter Erik Gankema over het wel en wee van trialrijden. Veel meer wel dan wee horen we: ongelukken komen nauwelijks voor. In deze tak van sport gaat het namelijk niet om snelheid, maar is het de bedoeling om een parcours af te leggen zonder een voet aan de grond te zetten. Dat parcours zit vol steile hellingen, krappe bochten en pittige obstakels voor de hoogste niveaus. Het tempo is dus heel erg laag. Kinderen kunnen met deze sport al beginnen vanaf een jaar of drie, vier en je kunt tot op hoge leeftijd doorgaan. Zeventigers zijn geen uitzondering en er is zelfs een Engelse wedstrijdrijder van maar liefst 84 jaar.
Trial rijden is niet duur. Je hebt al een goede beginnersbike voor 1500 euro. En in een hele middag verstook je misschien 1,5 liter benzine. Onderhoud bestaat eigenlijk vooral uit schoonspuiten.  Allemaal heel anders dan bij onze toermotoren! En ook het gewicht is heel laag; een moderne motor weegt minder dan honderd kilo.
Tot zover de theorie.

Hindernissen

Twee leden van de Trialclub Zuidoost-Drenthe bovenop de heuvel.

Twee leden van de Trialclub Zuidoost-Drenthe bovenop de heuvel.

We gaan naar buiten waar twee rijders op ons wachten. Eén op een klassieke Royal Enfield, de andere op een moderne 1-pitter. We zien de beide heren diverse hindernissen nemen. Steil omhoog tegen rioolbuizen. Boven heel knap balancerend. En omlaag over grote keien en spoorbielzen. Wat een motorbeheersing hebben deze heren! De rijders vertellen ons dat ze de moeilijkste route reden. Je kunt deze sport overigens op verschillende niveaus beoefenen. Op aspirantniveau heb je zelfs helemaal geen hindernissen, alleen maar slingerpaadjes over zanderige heuveltjes.

Video’s
Terug in de kantine krijgen we nog video’s te zien over het rijden in Schotland. Dat gaat dus gewoon bergop door de bedding van een rivier vol grote keien. Ter afsluiting is er een drankje en kaas en worst en noten uit eigen tuin. Iedereen is het er wel over eens: deze middag is leerzaam en zeker de moeite waard!

Iedereen is het er wel over eens: deze middag is leerzaam en zeker de moeite waard!

Wil je een keer kijken op de trialclub raadpleeg dan de website: www.trialclubzuidoostdrenthe.nl

Je bent van harte welkom!

 

Henri en Karin

—-

In Duitsland is het altijd zo heerlijk stil op de weg
2016-09-25 Op een dag, die je normaal gesproken zou doorverwijzen naar de maand juli of augustus, meldden zich op 25 september 28 motoren in Klazienaveen. Temperaturen die in de middag opliepen tot 25 graden Celsius en dat is naar mijn mening de meest prettige temperatuur voor het motorrijden. De rit werd voorbereid en ‘uitgezet’ door Wim Hassink en Annegienus Veendijk. 

Omdat ik weet waar Wim zeer goed thuis is in een groot deel van Overijssel en de Achterhoek (al woont hij in Drenthe), had ik de stille hoop dat wij ook in die richting zouden gaan. Uiteraard is met name de Achterhoek een bekend gebied in ons land, maar er zijn nog velen onder ons, waaronder ikzelf, die er niet vaak tijd doorbrachten.

De rit had één belangrijk kenmerk: we wisselden voortdurend van Nederland naar Duitsland en omgekeerd met één opvallend detail: de Duitse kant is altijd zo heerlijk stil op de weg en staat in groot contrast met de Nederlandse zijde. Niet dat we daarbij aan filevormingen moeten denken, maar gewoon de gemiddelde drukte door auto’s en natuurlijk fietsers, die zich dit prachtige weekend ook niet lieten ontnemen.

Plasje

De motortraditie bij uitstek: het kopje koffie met appeltaart.

De motortraditie bij uitstek: het kopje koffie met appeltaart.

Onze eerste stop in De Lutte kende ik, omdat ik die een paar jaar geleden al bezocht met Wim. Een prachtige locatie waar de koffie klaarstond om zelf in te schenken en dus konden de liefhebbers na het eerste kopje gerust een tweede of derde ‘pakken’.

Ik ben ook zo’n liefhebber maar ik vrees tevens de gevolgen van veel koffiedrinken en als je éénmaal op die motor zit kun je nu éénmaal niet even snel een plasje doen. Nou ja, strikt genomen kan het wel, maar dan zal je toch eerst over moeten gaan op het betere incontinentiemateriaal en daar willen wij voorlopig nog niet aan!

Het eventuele gebak of de appeltaart werd uiteraard wel keurig aan de tafels uitgereikt. Vreemd genoeg bleek het eerste deel tot de koffiestop niet overeen te komen met de gedownloade routegegevens in mijn Garmin, maar ja, als je er tussenin rijdt heb je nooit een echt probleem.
Het tweede deel van de reis, dat naar de lunchstop voerde, bleek mijn route stipt en

De magen worden gevuld tijdens de lunch.

De magen worden gevuld tijdens de lunch.

correct, hetgeen ook bleek te gelden voor deel drie, die ons weer naar huis moest leiden.

Pijltjes
Onze voortreffelijke voorrijder Wim Hassink, liet het derde deel over aan Eric Prins, omdat Wim na de lunchpauze een snellere route naar huis moest nemen. Na enige tijd begon de Zumo van Eric kuren te vertonen, verdween het beeld en zag hij nog slechts pijltjes. Kortom niet meer toereikend om voorop te rijden.

Aangezien mijn route tot op dat moment nog steeds goed was ben ik maar voorop gaan rijden en tot mijn opluchting bleek de tekst van de ‘dame van de Zumo’ telkens de juiste te zijn en arriveerden wij na pakweg 265 kilometers op het gewijzigde eindpunt. Niet ijssalon de Noordpool, maar snackbar De Viersprong in Nieuw-Amsterdam werd de afscheidsplek en kon de lijst voor de handtekeningen rondgaan.

Herhaling
IJssalon de Noordpool heeft weinig zitplaatsen en dat was de voornaamste reden voor deze wijziging. De stoelen aldaar en de versnaperingen deden ons goed na al die kilometers en uiteindelijk moet je een goede zit hebben om het na-praat-verhaal ook nog prettig door te brengen. Al bij al een zeer geslaagde dag en wat mij betreft is die grensstreek achter Enschede en die Achterhoek een herhaling waard.

Het wisselende coulissen-landschap en de fraaie huizen, landerijen en bossen die aan je voorbij trekken laten zien dat Nederland toch een prachtig landje is en dat een aantal Nederlanders buitengewoon riant woont, maar dat terzijde. Stilletjes begin je te hopen dat het eind november nog steeds een graadje of twintig zal zijn, maar dat zal ijdele hoop zijn, want de komende wintertijd zullen we niet kunnen ontlopen. De afgelopen vijf weken met zomerkwaliteit klasse 1, kunnen ze ons in ieder geval niet meer afnemen, dus hou je daar maar aan vast.
Henny Behrens


Boogschieten tijdens Gezelligheidsrit
2016-08-29 – Zoals altijd hoort bij de Gezelligheidsrit ook een activiteit waar je punten mee kunt verdienen voor het toerkampioenschap. De opkomst valt eigenlijk wat tegen, negen deelnemers, maar dat is wel goed voor mijn kampioenschap. 

We vertrekken in een groep met Jans Heijne voorop met als tussenstop Lindelaar Recreatieboerderij in Terwispel. We rijden via Schoonoord langs het Oranjekanaal naar Hooghalen. Maar in Smilde moeten we door een flinke onweersbui noodgedwongen een

De regen is even spelbreker.

De regen is even spelbreker.

half uurtje schuilen. Allemaal het regenpak maar aan en weer verder en dan geen regen meer. Maar dat is beter dan geen regenpak en wel regen. Via Veenhuizen, Haule en Lippenhuizen komen we aan in Terwispel.

Wat we gaan doen wordt door de organisatie, Jans Heijne en Erik Prins, nog even geheimgehouden tot na de koffie. Maar ik weet ook waar we naar toe gaan en wat we gaan doen. De navigatie van Jans ging namelijk twee weken voor de rit stuk en de route was niet opgeslagen op de computer. Gelukkig wist hij de route grotendeels uit het hoofd. Omdat Erik met vakantie was, ben ik toen met Jans meegereden. Van de triplog heb ik een route gemaakt.

Oefenen
Na de koffie gaan we boogschieten en dit is nog niet zo eenvoudig. Gelukkig mogen we eerst wat oefenen. Al had dat oefenen voor sommigen best wat langer mogen duren. De een raakt het bord niet eens en de andere schiet de pijlen in het verkeerde bord.
Na het boogschieten staat er voor ons een uitgebreide lunch klaar. Dan wordt ook bekend gemaakt wie er heeft gewonnen met het boogschieten en wie daar extra punten mee heeft gescoord voor het toerkampioenschap.

Erik Prins

Erik Prins is de beste boogschutter.

Erik Prins is de beste boogschutter.

Erik Prins is de beste boogschutter onder ons, met op de tweede plaats Remco Nijland. Derde is Jans Heijne. Helaas geen extra punten voor mij. Had ik de week ervoor maar stiekem geoefend dan had ik misschien gewonnen.
Na de lunch rijden we verder richting Nieuwehorne, Oldeberkoop en bij Oude Willem in Diever stoppen we nog even voor een lekker ijsje. Door het mooie Dwingelderveld rijden we richting Mantinge, Zweeloo en weer naar Emmen.

Karst van Oosten


Borstels vervangen de kloten
Na de nodige voorbereidingen (boodschappen doen, slager regelen, tent bouwen, stoelen en tafels aanslepen) konden we op zaterdag 20 augustus beginnen met het klootschieten met aansluitend de barbecue. Voor dit traditionele evenement hadden zich vijftien leden aangemeld.

Zo rond drie uur had iedereen zich gemeld bij Herman en Jolanda Hemel in Klazienaveen. Het ‘feest’ was niet zoals gewoonlijk bij Jan en Fenna Vos in Valthe. Zij gingen de volgende dag namelijk op motorvakantie.

In volle concentratie werpt Sjaak Kroezen de wc-borstel.

In volle concentratie werpt Sjaak Kroezen de wc-borstel.

Nadat iedereen koffie met cake had gehad werd om halfvier aanstalten gemaakt om te vertrekken voor een rondje klootschieten. Iedereen stond echter verbaasd te kijken toen op de bolderwagen een briefje stond met de naam ‘Borstelwagen’.

Om het klootschieten mogelijk te maken ben je namelijk ‘kloten’ nodig, maar aangezien de route langs nogal wat waterwegen voerde hadden wij besloten om hiervoor wc-borstels te gebruiken.

De hilariteit was groot bij de onthulling van deze ‘verrassing’. Nadat de teams waren

De traditionele pauzestop.

De traditionele pauzestop.

samengesteld gingen de deelnemers op pad. Halverwege was natuurlijk ook weer de bekende pauzestop.

Na de pauze kreeg Erik Prins het voor elkaar om aan het eind van de tocht de borstel in een boom te parkeren, waar even later de tweede ook hing. Bij thuiskomst was er voor iedereen een lekkere kom groentesoep. Om zeven uur kwam de slager met de bbq en het vlees. Daarna was het nog lang gezellig. De laatste vertrok om elf uur naar huis.
Herman Hemel

Vroege Vogel Rit doet zijn naam eer aan

2016-07-17 Om te beginnen: de Vroege Vogel Rit doet zijn naam eer aan. Want het was toch echt wel vroeg. Zeker voor ondergetekende die ’s morgens niet op zijn best is.

Jan Vos en Michel Schippers bekijken nog even de route.

Jan Vos en Michel Schippers bekijken nog even de route.

Vroeg het bed uit naar buiten kijken en het weer ziet er goed uit. Nog een beetje stram op de motor en hup naar Hotel Van der Valk Emmen, waar we om zeven uur al aan het ontbijt moeten zitten. Daar aangekomen zijn er geloof ik zeventien motorfietsen waarvan twee duo’s. Dus totaal negentien personen. Gezellig samen uitgebreid ontbijten en als je iets te kort kwam dan lag dat echt aan je zelf. Alles was ruim voorzien.

Gesloten
Bij het afrekenen nog een meevaller van 50 cent per ontbijt. Geen 14,50 maar 14 euro. De groepen worden zoals gewoonlijk opgedeeld en gezien het aantal deelnemers is het in dit geval dus twee groepen.
We gaan weg met een beetje bewolking, maar in de loop van de dag zal de zon goed doorbreken. De route is keurig uitgezet en we rijden niet een keer verkeerd. Wat wel verkeerd ging was de koffiepauze onderweg. Deze was tot ieders verbazing gesloten!
Daar stonden we dan, en iedereen had toch echt wel trek in een bakkie. Even verder kijken en we konden tegenover de kerk in het dorp een prima kop koffie krijgen, op het terras in het zonnetje.

Lik uit de pot

John van der Werf bekijkt aandachtig wat Herman Hemel naar binnen gaat schuiven.

John van der Werf bekijkt aandachtig wat Herman Hemel naar binnen gaat schuiven.

Nu zijn we met zijn alle toch echt wel wakker en we rijden het vervolg van de route. Bij een afslag linksaf (ik geloof niet dat deze op de geplande route stond) negeerde we een verboden in te rijden bord. En daar was een lokale bewoner het niet mee eens en gaf duidelijk met handgebaren aan dat we vooral rustig moesten rijden. De route werd vervolgd en uiteindelijk kwamen we bij het einde aan. Restaurant/cafetaria, eigenlijk weet ik de naam ook niet meer, maar het leek precies op ‘Lik uit de pot’. Een aantal nam een ijsje of een bockworst en ik zag ook schnitzels uitgeserveerd worden voor de wat stevigere trek. Vandaar reed iedereen voor zich weer naar huis na een mooie toerrit.

Bij deze ook ieder een mooie en zonnige vakantie toegewenst.
Michel Schippers


MTC-leden verkennen de mooie wegen van de Eifel

Officiële groepsfoto van de Eifel-gangers.

Officiële groepsfoto van de Eifel-gangers.

2016-07-1/3 Ruim een half jaar kijk je uit (althans zo werkt dat bij mij) naar die datum, vrijdag 1 juli. Verreweg de belangrijkste vraag die je hierbij bezighoudt is: ‘Krijgen we mooi weer’. Vraag me niet van wie je zoiets dient te krijgen, maar zo zeggen we dat nu éénmaal altijd.

De vooruitzichten waren zeker verre van ideaal en als je daarbij bedenkt dat als héél Europa mooi weer heeft, de Eifel bij uitstek de streek is die daar graag van wenst af te wijken dan zoek je het dus eigenlijk een beetje op. Oftewel: regen is men niet alleen in Nederland en Brittannië heel erg gewend, de Eifel spant misschien wel de twijfelachtige kroon. Ik moest vrijdagochtend al met een licht buitje vertrekken, maar het was van dien aard dat ik nog geen regenpak had geraadpleegd. Het effect was wel dat de zeer schone motor na aankomst bij het Van der Valkhotel (Hotel Emmen), haar (of zijn) propere schoonheid al weer had verloren.

Al wachtend op alle deelnemers besloot een aantal, waaronder ikzelf, om toch maar dat benauwde regenpak er overheen te gooien, want als je normale kleding éénmaal te nat is dan rijd je de hele dag in die natte boel rond. Bovendien had ik al een soort van reputatie opgebouwd en die luidt als volgt: “Als Henny zjjn regenpak aan heeft, dan blijft het sowieso droog”. Nou… dit keer ging dit ongeschreven wetje toch even mooi niet op.

De start vanaf huis was voor mij toch niet, zoals ik gewend ben, prettig verlopen. Ik heb nooit een wekker nodig dus ja, waarom zou ik die dan gebruiken? Door het late voetbal van de avond ervoor werd ik pas om 7.20 uur wakker en de verzameltijd was 8.30 uur. Lekker begin, want alles moest op een holletje en als ik ergens een hekel aan heb. Snel onder de douche en alles afwerken op de automatische piloot. Uiteraard was ik als gewoonlijk nog zeer ruim van te voren aanwezig dus toch een beetje voor niets druk gemaakt.

De regen was zeker aanwezig maar over het totaal van de dag viel het toch nog mee, hebben we de regenpakken kunnen opbergen en konden we weer redelijk droog doorwaaien.

Terug naar dat klimaat
Waarom dan naar de Eifel? Nou ja, de meesten van ons kennen die streken vanuit de jeugd, want dat was in de jaren vijftig toch al héél ver weg en je voelde je als in de Alpen en wij allen weten dus ook nog erg goed wat een mooie streek dat is en bovenal hoe de weggetjes van toen er nog steeds zijn, al zijn ze gelukkig vaak een pietsie breder en beter geasfalteerd.

VulkaanEifel
De streek binnen de Eifel waar wij ons ‘kamp’ zouden opslaan is in feite een deel van de VulkaanEifel. Dat is gewoon het deel waar de toppen nog goed herkenbaar zijn als oude dode vulkanen. Dood zijn ze zeker, maar de vergezichten zijn altijd weer prachtig. De valwinden zijn ook redelijk berucht maar de wegen, de dorpjes zijn en blijven een soort van walhalla voor onder andere motorrijders.

Het hotel

Hoog en droog op het terras.

Hoog en droog op het terras.

En daar kwamen we in de namiddag aan bij het motorhotel aan de Tunnelstrasse in Altenahr. Een nog redelijk jong stel uit Baarlo in Limburg is eigenaar sinds een jaar of acht. Ze hebben er na veel verbouwingen en verbeteringen er een gezellig geheel van gemaakt. We konden overigens die eerste avond best buiten op de terrassen zitten, want de temperatuur was O.K.

Bier en eten verrassend goed
Bij aankomst kreeg ik als één van de weinigen een laatste eenpersoonskamer dus ik bracht al mijn spullen in etappes alle buiten- en binnentrappen op en dacht toen inderdaad van dat eerste biertje te gaan genieten. De euforie mijnerzijds over de kamer was echter van zeer korte duur want alvorens van dat biertje te kunnen genieten werd mij verzocht een plekje bij John van der Werf te betrekken,  omdat één van onze leden diabeet is en daarom graag alleen op een kamer wilde zitten.

Geen probleem natuurlijk, maar toen kon ik van voren af aan beginnen en al mijn spullen in etappes naar een ander gebouw gaan verhuizen. Zit je na 450 km natuurlijk niet op te wachten. Met kamergenoot “to be” op dat moment (John) was het uiteraard erg gezellig om dit kleine vertrek te delen.

Het van oorsprong voor één persoon bedoelde kamertje had gewoon een tweede bed binnen haar muren gekregen en ja… dan is het gewoon onmiddellijk een tweepersoons kamer hé. Maar alles was uitermate schoon en verder niets op aan te merken. Douche, toilet en de bedden functioneerden naar behoren en zaterdag lagen er al weer een stel schone handdoeken.

De zaterdag hebben we uiteraard in groepen een stuk van de Eifel verkend en inderdaad, het is nog net zo aantrekkelijk als vroeger en de route was mooi. De zaterdagavond was een barbecue-avond en ondanks een grote hoeveelheid mensen (onze MTC was uiteraard niet de enige groep) was het voortreffelijk in alle opzichten.

Slager

Natje en droogje.

Natje en droogje.

Nee, niets is overdreven zoals ik het hier stel. De eigenaar, genaamd Toets, was oorspronkelijk van beroep slager dus ja… dan weet je van wanten zal ik maar zeggen. Genoemd door zijn ouders naar de wereldberoemde Toots Thielemans. De reden? Heel gewoon hij heet ook vanachteren Tielemans.

De ribben en de kippenpoten waren al kant en klaar en behoefden dus alleen maar warm gemaakt te worden en alle vleessoorten waren ook prima van kwaliteit. Veel salades, stokbrood, diverse sauzen, waaronder ook satésaus maakten het tot een mooie avond en wat is het dan jammer dat ik niet zoveel kan eten.

Voetbal

Motorrijden en voetbal kijken gaat goed samen.

Motorrijden en voetbal kijken gaat goed samen.

Zowel vrijdag- als zaterdagavond konden de liefhebbers van voetbal hun hart ophalen en de elftallen die aantraden maakten er een spannende zaak van. Vooral natuurlijk Duitsland tegen Italië, waar het laat op de avond een landelijk feest is geworden voor de Duitsers. Overigens zijn er uitsluitend Nederlandse motorrijders en overige Europeanen in dit hotel, Duitsers zijn er niet te vinden, althans binnen de hotelgrenzen. Dat was dus weer laat naar bed zaterdagavond na een verlenging en een onvergetelijke afronding met strafschoppen, ‘dass sogenannte ELFMETER schiessen.’

De Terugreis
Zondagochtend weer vroeg op, want ja, na het ontbijt, dat ook zeer goed te noemen was, moeten de MTC-leden weer naar huis. Overigens stond er een grote pot met paracetamol bij de ontbijtkeuzezaken om eventueel de opgelopen hoofdpijn, veroorzaakt door een teveel aan drank de avond daarvoor, te onderdrukken. Héél apart natuurlijk.

Voor vertrek mocht ik mij op verzoek van Jan Vos nog inspannen om een leuk stukje in het gastenboek te schrijven, dus zogezegd/zogedaan. Voor vertrek werd er een groepsfoto van ons gemaakt door Angela, die later door haar op de bewuste pagina in het gastenboek zal worden bijgevoegd. De temperatuur was op zaterdagavond niet meer zo fijn en ook op zondag was het minder warm, maar voor motorrijders geen probleem. De terugtocht was niet helemaal droog, maar over de dag genomen viel het toch erg mee.

Een ijsje was dit keer niet genoeg.

Een ijsje was dit keer niet genoeg.

Wat rest, is te vertellen, dat we op beide avonden onder het genot van een drankje en het voetbal voor een aantal van ons, weer buitengewoon hebben gelachen, met hoofdrollen dit keer voor Gerard Küper en Roel Sanders en Jans Heijne is ook altijd goed voor zijn bijdragen. Maar ook andere leden zoals Wim Hassink wisten hun vrolijke duiten in de zakjes te stoppen die voor het nodige plezier zorgden. Een deel van ons sloot af bij de Witte Olifant in Klazienaveen waar nog even lekker werd nagekletst. Ik kwam om 17.50 uur weer thuis en kijk terug op een geslaagd weekend en voor zover door mij ingeschat gold dat voor allen.
Henny Behrens

TT Night Ride is leuke beleving

2016-06-25 In de TT week vroeg Carolien Vingerhoed of wij (Jan en Ester Snippe) zin hadden om mee te rijden in de TT Night Ride in Assen. Ik heb ook gelijk de familie Hemel gepolst en die hadden ook wel zin in een tochtje op de vrijdagavond. De rit en één consumptie na afloop waren gratis.
6F671A61-4FCB-413A-A454-0032EE110DD8Niet wetende wat ons te wachten stond zijn we met z’n vijven naar Assen gereden. Het was heerlijk motorweer, dus dat was al goed. In Assen werden we naar de voormalige ijsbaan geleid waar we in de rij konden aansluiten. Steeds meer motoren sloten aan, van jong tot oud zowel de motoren als de rijders. Allerlei soorten motoren. Mooi om te zien. Ook waren sommige deelnemers zelf fraai uitgedost. Ik hoorde later dat we met zo’n 800 motoren hadden staan ronken.
Daarna reden we onder begeleiding twee rondjes dwars door de stad waar duizenden mensen stonden te zwaaien. Een geweldig leuke beleving. Kinderen die een high five gaven of het gebaar van gas geven maakten. Misschien een leuk idee om volgend jaar met meer leden mee te doen aan de TT Night Ride. Wij gaan zeker weer.
(Naschrift: Ester Snippe maakte ook een leuk filmpje van de TT Night Ride. Deze is te zien op de Facebookpagina van MTC De Hondsrug.)
Ester Snippe


Tot op de draod nat in Harderwijk

2016-06-12
Op de parkeerplaats van Total pompstation aan de A37 bij Zwinderen verzamelden zich op 12 juni zestien motoren en twee passagiers. Er werd daardoor in twee groepen gereden. Omstreeks 09.30 uur ging de eerste groep over de A37 richting de Lichtmis. Hier begon de route richting Zwolle.

Het traditionele appelgebak met slagroom smaakt uitstekend.

Het traditionele appelgebak met slagroom smaakt uitstekend.

Het weer leek niet zo best die dag, maar de buien die voorspeld waren bleven vooralsnog weg op een enkele spat op het vizier na. De tocht ging over de IJsselbrug en dan langs de IJssel richting Twello. Hier stond de koffie en appelgebak al op ons te wachten om de innige mens te voorzien van wat brandstof.

Campergangetje
Voor de tweede groep duurde het echter wat langer dat ook zij aan konden schuiven. Deze groep kwam langs de IJssel achter een camper te zitten die weigerde, of durfde niet aan de kant te gaan, dus ging het in campergangetje over de dijk. Toen de tweede groep uiteindelijk aankwam in Twello, zat de eerste groep nog gezellig bij De Waardige Waard op het terras. Na een paar fotomomentjes en wat grappen en grollen ging de eerste groep er weer vandoor om de route te vervolgen. Enige tijd daarna volgde ook de tweede groep.

Over het mooie natuurgebied de Veluwe gingen we via Vaassen, Vierhouten, Ermelo en Diermen richting Zeewolde. Daar kon een lunch worden genuttigd bij restaurant The Lux. Op het zonnige en gezellige terras aan het water kon iedereen zijn of haar versnapering nuttigen. Tijdens de lunch werd er nog even overlegd of ook de motoren moesten worden voorzien van brandstof, terwijl er wel heel erg donkere wolken opdoemden.

Tankstation
Na de lunch werd de route weer opgepakt en gezocht naar een tankstation. Groep twee week even van de route af om in Harderwijk te gaan tanken, dat ging allemaal zeer voorspoedig (tip: tank de tank niet te vol, want het overtollige druppelt er vanzelf weer uit ook al loopt de motor niet. Spreek uit ervaring!).

Na het tanken reed groep twee over de N302 terug om de route weer op te pakken. Ongeveer bij aquaduct Harderwijk kwam er ineens heel, heel veel water uit de lucht vallen. Er lag gewoon een schuimlaag van water op de weg iedereen was tot op de ‘draod’ nat. Gelukkig was deze bui van korte duur.

Klaar om op weg te gaan.

Klaar om op weg te gaan.

De route liep verder  richting Elburg en Oosterwolde. Ondertussen zagen we afwisselend dreigende luchten achter ons en voor ons. Dit was best wel spannend. Komt er nog een bui? Maar het bleef gelukkig bij die ene heftige bui. Bij Kampen werd de IJssel weer overgestoken en de tocht vervolgd naar Genemuiden en Hasselt. Bij de Lichtmis gingen we de A28 op om vervolgens in één streep naar de finishplaats bij Total A37 te rijden, maar dan aan de andere kant vanzelfsprekend.

Mooie route
Hier ontmoeten beide groepen elkaar weer en werd er nog even nagepraat over de dag. Na het invullen van de naam voor de clubcompetitie (volgende keer graag met een pen in plaats van een potlood; verzoekje) ging iedereen nat of droog weer huiswaarts.

Goed eten kind, zei mijn moeder altijd.

Goed eten kind, zei mijn moeder altijd.

Het was een mooie route, uitgezet door Jans Heijne en Karst van Oosten, met leuke tussenstops en verassende wegen. Omleidingen, die achteraf (maar ja, dat is makkelijk praten) niet nodig waren, over een industrieterrein. Dan denk je wel even; waar zijn we nu beland! Maar dan volgt weer een leuk kronkelweggetje met mooie vergezichten. Ik vond het een zeer geslaagde dag!

Eric Klaassens


Over truien en petjes
2016-06-18 Herman Hemel is bij de bedrukker van truien geweest om te passen. Wat betreft de truien kwam voor Herman 3xl als goed passend uit de bus. De maten lopen op naar 5xl en 7xl. Maar deze zijn volgens hem erg groot.
Een bedrukte zwarte trui met geel geborduurd MTC-logo (sweater met ronde hals) kost 35 euro. Een zwarte pet inclusief logo kost 15 euro.
Ook T-shirts zijn mogelijk. Helaas kan het logo dan niet geborduurd worden. Wel is het mogelijk een T-shirt te laten bedrukken. Als hier veel belangstelling voor bestaat, kunnen we hier mogelijk toe overgaan. Laat dat dan even weten aan Herman.
Ook eventuele bestellingen van een trui of pet kunnen zich bij Herman melden. Doe dat dan per e-mail: hermanhemel1@gmail.com

Degene die al besteld hebben hoeven niet nog een keer bestellen.


Verendag voor de motor

2016-06-11 Verendag? Jazeker, en geen veren voor een nieuwe boa voor Gerard Joling of voor in je kussen, maar veren voor de motor.

Veerkarakteristieken
Elke motor heeft veren en voor de achterzijde is dat al heel lang het zogenaamde mono-shock systeem, oftewel de centraal onder geplaatste centrifugaal veer met daarin een schokdemper. De voorzijde is nog vrijwel altijd een voorvork met oliedruk veerpoten, al zijn de laatste jaren de up-side down vorken heel gewoon geworden. Upside down wil in dit geval zeggen dat de inverende delen van de vork van onderuit in de vork steken, waar dat vroeger altijd precies andersom was.

DSCF0498Al twee keer waren de heren van Motorhuis Langezwaag aanwezig op één van de clubavonden van MTC De Hondsrug om tekst en uitleg te geven over…en vooral het belang van de veerwerking uit te leggen.

In Nederland zijn slechts een klein aantal motoronderhoudsmensen die zich hierin hebben gespecialiseerd. Motorbedrijven zijn geïnteresseerd in beurtjes uitvoeren en hebben zeker niet de neiging om de veerwerking te inspecteren zolang er geen specifieke klacht van de klant wordt geuit.

Zoals gezegd gingen wij zaterdag 11 juni met zeven motoren naar Langezwaag ( in de buurt van Heerenveen), om daar eens voor deze geïnteresseerden naar de veerwerking van hun motor te laten kijken. Eén van de deelnemers was daar min of meer voor de koefnoef bij, maar daarover straks meer.

Voor hen die deze uitdrukking niet kennen: ‘voor de flauwekul’, maar dat klinkt zo negatief, dus laten we het voor deze ‘buiten mededinging’ noemen, maar hierover straks ook nog iets meer.

De aanpak
DSCF0535
Eén voor één werden de motoren bekeken, bevoeld, bandenspanning gecontroleerd, die bij de meesten iets te hoog bleek te zijn en na melding van de leeftijd van de motoren en de kilometrage kwam het er kort gezegd op neer dat deze zes eigenaren in feite hun bezit na dit bezoek naar de onderdelenmarkt moesten doorschuiven!

Nee hoor, zo erg was het nou ook weer niet, maar er werden toch wel wat zaken geconstateerd. Te weten: Bij één speling op het balhoofd hetgeen direct werd nagesteld en verholpen en bij de anderen was er sprake van moeheid van de centrale veer, hetgeen neer komt op onvoldoende weerstand bij zowel in- als uitveerbeweging.

Bij enkelen kon al enig resultaat worden geboekt door wat instellingen te wijzigen en om mijn eigen bezit maar even te benadrukken: de voorvork invering kwam niet geheel tot zijn (of haar) maximale invering. Aangezien er bij mij geen instelmogelijkheden zijn, was de verklaring dat er een teveel aan olie in de vork moet zitten.

U snapt het al: een kraantje om gewoon even wat af te tappen bestaat niet, dus dat vereist andere ingrepen. Mijn centraalveer was niet direct slecht en kreeg een ‘tandje’ nastelling om iets meer weerstand te geven, maar het advies luidde om deze eventueel te vervangen.

Mijn voorvork wordt dan ook meteen aangepakt en natuurlijk dan ook maar voorzien van nieuwe keringen. Tsja, deze jongens staan er niet om vliegen te vangen dus willen wel wat verdienen en ik ben de laatste die ze dat kwalijk kan nemen. Het leverde het Motorhuis een aantal opdrachten op, waaronder ikzelf behoor.

Een aantal andere kleinere zaken kwamen aan de orde, zoals de juiste afstelling van voorrem- en koppelingshandle. Ik doel hierbij op de stand van de handle ten opzichte van het stuur zodat het in één lijn ligt met de arm en de hand.

Ook werden er wat gevalletjes gaskabelspeling geconstateerd, maar dat kunnen de meesten onder ons zelf even bijstellen. Roelof bleek een paar om vervanging schreeuwende handvatten te hebben om zijn mooie Hondastuur en ook die werden direct gemonteerd.

De proefrit
Op alle motoren werd overigens ook een ruime proefrit gemaakt over diverse bestratingsvormen en kuilen om afwijkingen te constateren. De algemene opvatting van de aanwezigen was wel dat er ter zake kundig werd gesproken en geadviseerd.

DSCF0550Nu terug naar de zevende aanwezige. Dit betreft John van der Werf die aanwezig was met zijn drie dagen oude  Kawasaki  Z1000 met 600 km op de teller, dus dit verklaart dat deze motor maar even ‘buiten mededinging’ bleef. Laten we John in deze even onze kroongetuige noemen.

Al met al werd het een redelijk lange dag, waarin we weer wat wijzer werden over een aantal zaken en waar wij zeker geen spijt van hadden om deze bij te wonen.

  1. De ons aangedragen ‘truc’ om bij het opschakelen van de tweede naar drie, vier, vijf en eventueel zes, het gebruik van de ontkoppeling achterwege te laten werkt uitstekend. De bak gaat feilloos naar de volgende versnelling zonder schok. Uiteraard wel het gas even dicht zoals te doen gebruikelijk en let wel: “Ik heb het over opschakelen en niet over terugschakelen.”

Het scheelt toch het in dit geval onnodig gebruik van de linkerhand en dat bevalt mij wel.

Henny Behrens


‘Gewoon nog een keer rijden’
Prachtig ontluikend voorjaarsgroen en mooie bremgele velden

2016-05-07 Dat het vandaag, zaterdag 7 mei, een mooie rit zou worden wist ik al, omdat ik de rit al twee keer had bijgewoond bij het ‘voorrijden’. Tot zover dus geen verrassing, maar als je verzamelt in Klazienaveen met een strakblauwe hemel boven je hoofd en een vooruitzicht op pakweg 25 graden dan krijg je niet alleen een ietwat ander gevoel bij de start, maar dan heeft je gezicht een grote smile van oor tot oor.

Daar kwam natuurlijk nog een factor bij in de zin van een prachtig ontluikend voorjaarsgroen en hier en daar mooie bremgele velden of beter gezegd bloeiende koolzaadvelden. Dan verbaas je je over de snelheid waarmee de blaadjes en het overige groen zich vormen.

Spanning voor de start.

Spanning voor de start.

Er meldden zich 24 motoren en dan denk ik soms: “Hoe mooi moet het vooruitzicht op een rit eigenlijk worden om eens een aantal van pakweg 40 rijders te begroeten”? Ik zie het nog niet gebeuren maar dat terzijde.

Pauzestop
De rit kende een relatief lang voortraject en daarom liet John van der Werf als voorrijder onze groep een pauzestop maken bij het voormalige pontje over de Ems, waar de plaatselijke bevolking met trailers en bootjes aankomen om gebruikmakend van de betonnen plaat, waar voorheen het verkeer overheen reed om op het pontje te komen, hun boot te water te laten. Een gratis helling dus voor de liefhebber.

Koffie en lunch
De koffie werd genoten aan het water waar twee kanalen die zich aanéén rijgen te weten het Dortmund-Ems-Kanal en het MittellandKanal. Op dit punt staat een restaurant (uitspanning) genaamd Am Nassen Dreieck waar Kaffee und Kuchen ons na dit lange voorstuk dubbel lieten genieten.

Parkeren bij de Alfsee.

Parkeren bij de Alfsee.

Na deze welverdiende rustpauze ging het verder richting Ibbenbüren en Westerkappelen noordwaarts langs Wallenhorst richting Rieste waar we aan de Alfsee op een mooie voorziening bij de grote camping aldaar de lunch op ons af lieten komen. Een ietwat chaotische bediening, maar uiteindelijk had iedereen zijn of haar drankje en de bestelde maaltijd. Een prettige lange stop aan een hele lange tafel, waarna we weer fit onze rit konden vervolgen.

John had nog een mooie tussenstop ingelast na de lunch aan een leuk meertje:  het zogeheten Hochwasser Rückhaltebecken Haselünne. Een plek waar heel wat campers stonden en waar het ook goed toeven was voor wandelaars fietsers en vissers. Prettig om je benen even te strekken en in dit geval ook nog te kunnen genieten van een warme zon.

Motorrijdersmenu: Schnitzel mit pommes.

Motorrijdersmenu: Schnitzel mit bratkartoffeln.

De derde groep werd overigens voorgereden door Gerard, die zich ook de inspanning had getroost om de afspraken voor de lunch te regelen en omdat ik niemand voor mij hoorbaar heb horen klagen over de begeleiding van vandaag mag ik aannemen dat ook bij de twee andere groepen, waar ik uiteraard geen deel van uitmaakte, ook alles naar wens is verlopen. Één ding staat vast: we kwamen allen aan op de geplande plaatsen en dus valt er niets te mekkeren.

Zelfs Sjaak Kroezen was voor ons op deze zaterdag onverwacht aanwezig. Simpel: hij had zichzelf en zijn maat een vrij weekend toegekend en na zoveel werken dit eerste jaar in de eigen toko is dat ook zeker verdiend!
Het leek Roelof die een andere groep begeleidde een goed idee om de rit te beëindigen bij de ‘Witte Olifant’ in Klazienaveen, waar we nog lekker een half uurtje bij elkaar zaten met een verfrissend drankje en dwars als ik ben hield ik het bij een ‘kinderijsje’!  Nou ja, kinderijsje voor wat betreft het formaat (zoals door mij gewild) maar wel met een volwassen prijs! Na het tekenen van de deelnemerslijst gingen wij om 17.15 uur weer onze eigen weg richting huis.

Misère na thuiskomst
Nadat ik pakweg een kwartier thuis was hoorde ik een niet te definiëren harde klap. Geen idee waar het vandaan kwam. Het bleek dat mijn kapstok waar mijn motorkleding en helmen hun plaats vinden van de muur was gestort. De vier pluggen en schroeven bleken na een jaar of twee niet meer bestand tegen het grote gewicht van alle kleding.
Gelukkig stond mijn motor op dat moment nog niet min of meer naast die kapstok, omdat ik deze nog vliegvrij moest maken en dat heeft er voor gezorgd dat ik (althans op het eerste oog) geen schade heb opgelopen anders was die aanzienlijk geweest.
Persoonlijk heb ik nog nooit een kapstok van de muur zien storten, maar de klap met dat gewicht aan jassen en helmen was enorm. Niet echt het thuiskomertje waar je op zit te wachten. Mijn helmen, die met bepaalde regelmaat al van mijn buddyseat zijn gevallen, zijn dus ook hun leven op de kapstok niet meer zeker.
Terugkomend op de rit van vandaag: “Gewoon nog een keer rijden wat mij betreft”, want ik weet zeker:  ‘Over een paar maanden is het weer de moeite waard een tank leeg te stoken over dit traject’.
Henny Behrens

 


Veel belangstelling voor Garminavond
2016-04-26 Voor de derde achtereenvolgende keer doceerde Roelof Pomper de leden van MTC De Hondsrug de werking van de routes op een Garmin navigatieapparaat. Zoals gebruikelijk de laatste tijd, stelde Bert van Boven zijn ruimte weer beschikbaar.

Hoe krijg ik nou ook alweer de route in mijn Garmin?

Hoe krijg ik nou ook alweer de route in mijn Garmin?

Enkele weken terug werd een mailing rondgestuurd naar de leden om de interesse te peilen voor deze Garminavond. Op 26 april om halfacht waren er zestien leden aanwezig om weer wat op te steken van de Garmin en Basecamp, het programma waarmee de routes kunnen worden gemaakt. Tijdens de koffie met koek installeerde iedereen zich met laptop en Garmin.
Onder de bezielende leiding van Roelof Pomper werden eerst de grondbeginselen van de Garmin en Basecamp nog een keertje doorgenomen. Toen dit voor iedereen een beetje duidelijk was plaatste Roelof een route op elke laptop. De aanwezigen konden hier mee stoeien en de route bewerken voor het eigen toestel.
Om halfelf, toen iedereen de software enigszins onder de knie had, werd de bijeenkomst afgerond. Het is de bedoeling om aan deze Garmin instructieavond een vervolg te geven.
Herman Hemel en Erik Prins

——

Het kost een paar centen en een paar liter, maar dan heb je ook wat
2016-04-24 ‘Ga ik wel of ga ik niet’, dat was bij veel leden waarschijnlijk de gedachte. De weersverwachting was van dien aard dat een normaal mens wellicht thuis was gebleven, maar gelukkig zijn er de nodige leden die zich niet altijd als normaal willen manifesteren en dus kwamen er toch veertien motoren met hun berijders opdraven om de elementen uit te dagen.

Ok, het was een niet al te warme dag, om het voor eind april zacht uit te drukken, maar de juiste kleding weet daar wel raad mee. Deze route had dit keer eens niet zijn start in Emmen, maar vlakbij Ommen en dat maakte het al wat anders.

Winterbui

Net voor de bui binnen.

Net voor de bui binnen.

Aangekomen op de startplaats kwam er een winterbui voorbij voorzien van nogal wat hagelstenen en dus leek het aanvankelijk echt een uitdaging te worden. Gelukkig konden we daar droog schuilen en met goede moed en een opgeruimd karakter werd de aanvankelijke twijfel om deel te nemen geheel vervangen door zin in een leuke middagrit.

Toen we tegen 12.15.uur vertrokken was het nagenoeg droog en de rest van de dag kwamen we met enig geluk, tussen de vele op zicht afstand dreigende buien door, droog vooruit. De eerste stop vond plaats bij tapperij Bijsterbosch op de IJsseldijk. Daar bleek dat wij niet de enige motorrijders op de weg waren, want er stonden meer motoren op de parkeerplaats. Binnen werd er dubbel genoten van de koffie en het appelgebak en niet te vergeten de aangename binnentemperatuur.

Zeebenen

De 'fluorbrigade' is er klaar voor.

De ‘fluorbrigade’ is er klaar voor.

Na vertrek gingen wij een paar honderd meter verderop de rivier over met het pontje. Dat pontje deinde op en neer in de sterke wind en de stroming.  Zij die geen zeebenen hadden kregen al snel het gevoel van: ‘Was ik maar aan de overkant’. Gelukkig duurde dat ook niet lang want per slot ging het maar over de breedte van een Nederlandse rivier.

Deze route bracht de meesten op een stukje Nederland dat als nieuw overkwam, omdat er normaal geen oversteek per pont wordt genomen. Een mooie route overigens die ons naar de tweede stop bracht in Lemele bij Restaurant de Driesprong. Deze stopplaats ligt in feite aan de voet van de Lemelerberg.

De regenjas kan aan.

De regenjas kan aan. Je weet maar nooit.

Iedereen die deze route op de Garmin Zumo had geladen kwam erachter dat de route echt klopte en dat gaf aan dat er nauwkeurig werk werd gemaakt bij het uitzetten van de route. De nacontroles van een route lijken niet voor niets en het voorrijden van soms meer dan een keer zorgt dus voor een positieve uitwerking. Eens te meer gaat de stelling op: ‘Het kost een paar centen en een paar liter, maar dan heb je ook wat’.

Navigatie en routeplanning
We mogen dus blij zijn dat we leden hebben als Roelof, Gerard en John die hun inspanningen voor deze rit op het gebied van navigatie en routeplanning met succes afgerond zien. Dat zal niet betekenen dat alles altijd tot 100 procent zal kunnen kloppen en daarom hebben wij dinsdag 26 april nogmaals een bijeenkomst voor de liefhebbers van deze materie.

Er zijn te veel factoren zoals instellingen en verschillende bouwjaren van de Zumo’s die er voor ‘zorgen’ dat niet altijd alles optimaal kan zijn. Ditmaal zullen we elkaar treffen bij Bert van Boven, die zijn ruimte ter beschikking heeft gesteld voor deze bijeenkomst.

De reis eindigde in Nieuw-Amsterdam bij Snackbar de Viersprong, waar de niet echt gezonde hap, but who cares, weer lekker smaakte. Zal het de komende rit, begin mei, dan echt voorjaar zijn? De tijd zal het leren, maar ook vandaag was het voor de motorrijder weer een leuke dag.
Henny Behrens


Acht verkeersregelaars MTC bij Kleine Hein

Werkoverleg.

Werkoverleg.

2016-04-16 Bij de wielerklassieker Rabobank Omloop Kleine Hein op zaterdag 16 april kwamen meer dan honderd vrijwilligers in actie om alles goed te laten verlopen. Wat mooi om zoveel betrokkenheid te ervaren bij al deze vrijwilligers.

Henk Duursma, contactpersoon tussen MTC de Hondsrug en wielerclub WSV Emmen, leverde maar liefst acht verkeersregelaars op de motor. De samenwerking met de politie van Emmen verliep voortreffelijk. Henk Duursma kon met tevredenheid terugkijken op een in alle opzichten geslaagde dag.

Ogen en oren te kort

De dames op weg naar de finish.

De dames op weg naar de finish.

De weersvoorspellingen beloofden overigens weinig goeds voor deze zaterdag. De voorspelde regenbuien bleven gelukkig uit, maar daar stond tegenover, dat het hard waaide. Feitelijk was het ideaal weer voor een wielerklassieker. In plaats van pelotons, die lang gesloten blijven, werd er nu vanaf het vertrek strijd geleverd. Er gebeurde van alles en de volgers kwamen ogen en oren te kort om dit allemaal te registreren. Na afloop had elke renner zijn eigen verhaal, maar over één ding was iedereen het eens: het was loodzwaar.
Jans Heijne


MTC-leden rijden Primaverarit 2016 van ANWB
2016-04-16 Elk jaar organiseert de ANWB als grote voorjaarsrit de Primavera. Een rit die ook in het teken staat van de lezers van het motormagazine Promotor (ook van de ANWB). Dit jaar was het voor de deelnemers voor het eerst mogelijk om op verschillende plaatsen in de route deel te nemen aan de ‘speciale verrichtingen’. De meesten kennen die wel vanuit het behalen van het motorrijbewijs.

Op een pontje over de IJssel.

Op een pontje over de IJssel.

 Opvallend is het grote aantal deelnemers, niet alleen in aantallen maar ook van een zekere leeftijd. Een ruwe gok zegt mij dat het gros boven de vijftig jaar oud is, maar ook velen van boven de zestig.

De speciale verrichtingen waren voor mij een onderdeel tijdens het lessen waarvan ik dacht: “Na het behalen van het rijbewijs, behoef ik dat gelukkig nooit meer te doen”. Niet dat het kwaad zou kunnen om dat juist wel te doen, maar wellicht heeft het te maken met feit dat ik slechts drie jaar geleden mijn rijbewijs behaalde en die verrichtingen bepaald geen sinecure waren.
Omdat ik tot op heden niet meedeed aan een winterstop, heb ik ook geen afkickverschijnselen die weer moeten worden weggepoetst in het voorjaar.

Gebied: Overijssel en Drenthe
Deze keer was de route gepland in Overijssel en Drenthe, met als startplaats Wijthmen vlakbij Zwolle en een slot in Raalte. De startplaats was een groot parkeerterrein en binnen bij restaurant De Mol kregen we naast koffie en gebak ook het T-shirt uitgereikt en de bonnetjes voor later de lunch en het avondmaal.

Jazeker… voor dit evenement betaal je een bedrag vooruit voor deelname en daarbij inbegrepen: een T-shirt, de koffie, de lunch en het avondeten. Een succesformule natuurlijk, want een Nederlander die betaald heeft gaat, zolang het geen stront regent, naar dit evenement, want uiteindelijk heeft hij ervoor betaald.

Het weer
Ik was vroeg op en vertrok naar de afgesproken plek op de snelweg naar Hoogeveen om de mederijders van MTC De Hondsrug te vergezellen te weten: Roelof Pomper, Jolanda Hemel en Jan met vrouw Fenna Vos.

Net voordat ik mijn huis wilde verlaten, om 07.45 uur, kwam er een enorme bui over in Nieuw-Weerdinge. Ik dacht, mijn god waar ben ik aan begonnen, maar lees hiervoor… Hij had betaald en dan… Gelukkig regende het na een paar minuten een beetje minder fors en was het bij aankomst aan de snelweg nagenoeg droog. Zo vertrokken we om 08.30 uur vanaf die plaats naar het startpunt bij Zwolle.

20160416_112527 20160416_112536De wat bejaarde TomTom van Jolanda wenste niet meer gescheiden te worden van de houder op het stuur en de kunststof houder hield het verder voor gezien. De rest van de dag heeft Pluvius ons bespaard voor het NAT en was het wisselend bewolkt met ook de nodige zon. Alleen de wind was wat fors, maar daar was mee te leven en zorgde er misschien ook wel voor dat de lucht werd schoon geblazen.

De juiste richting?
Op dit eerste stuk van onze rit op de snelweg richting Zwolle kreeg ik de indruk dat wij naar een verkeerd punt reden, omdat het op de andere zijde van de snelweg vergeven was van de motorrijders.

Er bleek ook een race op het circuit van Assen plaats te vinden, de Superbike Races, en dat wist ik niet, dus vandaar. Na een minuut of tien wachten waren wij in het bezit van ons T-shirt en de benodigde bonnetjes en gingen wij na de koffie op pad. Dit gebeurt op eigen initiatief, dus er zijn gescheiden ploegjes op de weg zodat het geen file van motorrijders oplevert.

De route
De door mij gedownloade route van de ANWB bleek al snel niet meer overeen te komen met die van onze voorrijder Roelof, maar ach, je rijdt er gewoon achteraan, dus wat kan je gebeuren? De route ging door de weilanden, langs leuke gehuchten en boerderijen door een zeer Christelijk deel van Nederland, maar het was er niet minder mooi om.

We reden ook over de Lemelerberg (nou ja berg?) en vervolgden via de Sallandse Heuvelrug en een stuk langs de IJsselse Vecht, door onder meer Beerze en vervolgden de rit door Drenthe. Bij Wijster was het tweede deel voor de deelnemers die zich met de pylonen wilden bezighouden, maar wij reden door naar Spier waar bij Van der Valk de lunch kon worden genuttigd. Een prima buffet waar van alles klaar stond en waar niemand met honger vertrok.

Het 'laatste' avondmaal in Raalte.

Het ‘laatste’ avondmaal in Raalte.

Onze rit door Drenthe ging onder meer door het altijd mooie Dwingelderveld. Het eindpunt was na ongeveer 250 km gelegen bij Raalte waar wij het avondmaal konden gebruiken. Ook hier was al niets te klagen over de verzorging en het eten, dus wat wil een mens nog meer. Vandaar reed Roelof ons voor binnendoor richting Coevorden en namen we daar op een parkeerplaats afscheid van elkaar voor het laatste stuk van de thuisrit.

Na ruim 340 kilometers kwam ik om 18.45 uur weer thuis en precies op het moment dat ik mijn motor naar binnen wilde duwen… begon het te spetteren. Wat een genot dat ik geen eten meer hoefde klaar te maken en op de bank kon ploffen met een biertje om halverwege de avond te merken dat mijn oogleden hadden besloten slechts één richting in te willen… naar beneden.

Al met al was het een mooie dag, hoewel een paar mensen onderweg ook het asfalt en/ of de berm hadden ‘getest’. Het bleef gelukkig bij lichte schade en voor ons als passanten waarneembaar zijn ook zij op eigen kracht weer thuisgekomen.
Henny Behrens


Brug Zwartsluis zorgt voor veel oponthoud en omleiding

2016-04-03 De weersverwachting was veelbelovend met name voor wat betreft de oplopende temperaturen, maar in de eerste ochtenduren werden we weliswaar niet echt nat maar kregen we wel te maken met de niet door de Buienradar zichtbare kleine spatjes. Zelfs de Buitenradar is niet perfect en soms moeten we gewoon aanvaarden dat niet alles ‘maakbaar/zichtbaar’ is.

De volle parkeerplaats bij het Aquarena Zwembad.

De volle parkeerplaats bij het Aquarena Zwembad.

Bij vertrek bij het Aquarena zwembad, waar 21 motoren opgesteld stonden,werd ons gemeld dat de route de dag ervoor (zaterdag) nog was aangepast  door onder meer wegopbrekingen. De route werd zaterdag nog helemaal verkend door Jan en Fenna Vos en laat zien dat een route maken niet even een ‘dingetje’ is om even te doen. Een slechte nachtrust voor Fenna van zaterdag op zondag, want ja, je wilt natuurlijk dat het allemaal lekker loopt. Niet meer je nachtrust laten verzieken hoor.

Dure Zumo
Wij wensen Rob Nibbelke die niet aanwezig kon zijn en op dit moment nog in het ziekenhuis verblijft beterschap en hopen natuurlijk op een snelle terugkeer in de groep. Ik was zo benieuwd of mijn op eigen kracht binnengehaalde route het zou doen op mijn dure Zumo. Uiteraard kon deze niet kloppen omdat de dag ervoor nog wijzigen waren doorgevoerd die wij niet meer konden verwerken.

Is dat een ramp? Welnee!! Gewoon de ‘voorman’ volgen en alles zal goed kom. Het eerste deel ging via Schoonebeek/Emlichheim zuidelijk om vervolgens ons eigen Overijssel weer in te duiken. Restaurant Het Witte Hoes bracht ons de koffie waar we naar verlangden met het appelgebak met slagroom.

Wielrenners
De Holterberg was vergeven van de wielrenners en misschien moeten we naar een nieuw tv-programma: ‘heel Holland rent wiel’. Op zaterdag 2 april was de officiële opening van de BMW verkoop/werkplaats van Herman Sietsma gevestigd in Zwolle. Wij waren ook

In de BMWerkplaats van Herman Sietsma.

In de BMWerkplaats van Herman Sietsma.

uitgenodigd om te komen kijken en kregen daar in de nog aanwezige feesttent koffie aangeboden en we konden de aanwezige voorraad BMW’s bekijken en natuurlijk een bezoekje aan het toilet brengen. Ook nooit weg voor de gemiddelde wat oudere motorrijder onder ons.

Vervolgens kregen we te maken (terwijl inmiddels de zon aan de hemel stond) met een niet werkende brug in Zwartsluis. Een tamelijk essentieel onderdeel als je een water wenst over te steken. Na enige tijd wachten in een file met auto’s gingen Jan en Fenna maar even ter plekke kijken of we wellicht met een aanloop het water zouden kunnen nemen, haha, maar we zijn toch maar gewoon omgedraaid om via een lange omweg toch over het water te geraken en uiteindelijk bij de geregelde uitspanning waar we wat hebben gegeten en gedronken. De groep Roelof kwam ‘gebroken’ in twee delen aan bij deze snackbar.

Regels
Er werd onderweg gewacht op wat achterblijvers (stoplicht – of voorrangsperikelen waarschijnlijk), maar deze besloten hun eigen weg te gaan waarop de wachtenden na verloop van tijd dit wachten maar hebben opgegeven. Uiteraard dient het zo niet te gaan omdat er bepaalde regels bestaan die aangeven hoe te handelen in dit soort situaties. Misschien is het zinvol deze regels nog eens duidelijk met elkaar door te nemen. Maar iedereen verscheen op de eetplek en gelukkig zijn we dus niemand echt verloren. Sterker nog: we werden daar bij de snackbar aangevuld door Bennie, die dit laatste deel van de rit toch heeft meegereden. Hij heeft wat lang moeten wachten op de groepen, uiteraard vanwege de brug die medewerking weigerde. De geplande tijd was ongeveer 13.00 uur, maar dat werd dus bij lange na niet gehaald. Ja Bennie, dan moet je maar gewoon in de ochtend meestarten!

Nakeuvelen
Vandaag werd ik bijna 300 km gevolgd door een dame op de motor (in dit geval Caroline Vingerhoed) en wie maakt zoiets nou mee op zo’n zondag? NB. Ze heeft me per saldo toch niet ingehaald mede door de regels die ook hier gelden. Even na 17.00 uur kwamen we aan op de eindbestemming bij de ijssalon in Emmen en werd er nog geruime tijd gezellig ‘nagekeuveld’ al dan niet genietend van een ijsje, over deze mooie maar lange motordag.

De kramp in mijn rechterhand heeft me niet belet om dit verhaaltje even op papier te brengen.

Henny Behrens


Motoren in de regen in Blokzijl.

Motoren in de regen in Blokzijl.

Voor ik wegrij check ik nog gauw Buienradar. Ik zie een kleine bui en besluit op het laatste moment om toch maar de regenbroek mee te nemen. Dat is maar goed ook want het is amper droog gebleven die middag. De start is dit keer bij De Waog in Oosterhesselen. De organisatie is in handen van Jans Heijne en Erik Prins.

Kuren Garmin
Bij de start zijn er twintig personen en zeventien motoren aanwezig. Er wordt gestart in twee groepen. Ik zit in de tweede groep onder leiding van Erik en met als hekkensluiter Roelof Pomper. Onderweg blijft het regenen. Soms lichte miezerregen, dan weer wat harder. We doen de volgende plaatsen aan: Meppen, Nieuw-Balinge, Hoogeveen en De Wijk. Maar in Meppel gaat het niet helemaal volgens plan, want de Garmin van Erik vertoont kuren en Roelof neemt even de leiding over.

We gaan weer verder maar dan gooit een omleiding roet in het eten. Ook dat wordt snel opgelost door Roelof. Bij Vollenhove gaan we richting Blokzijl over de mooie Vollenhoofsedijk. De koffiestop is bij het Prins Mauritshuis in Blokzijl. Ik merk dat meer van ons er achter komen dat de regenpakken niet helemaal meer waterdicht zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Even later zitten we aan de koffie met natuurlijk appelgebak en slagroom.

Geen ijsje
Als we Blokzijl weer verlaten rijden we nog een stukje over de Kuinderdijk tot Baarlo en komen we door het plaatsje met de opvallende naam Nederland. Ondanks de regen blijft de Weerribben een mooi stuk natuurgebied. Vervolgens doen we Frederiksoord,  Dwingeloo, Spier, Westerbork, Orvelte en Zweeloo aan. Via Noord-Sleen en Westenesch rijden we Emmen weer binnen. De finish is bij ijssalon Toscane maar iedereen is verkleumd dus geen ijsjes vandaag.

Ondanks dat het weer tegen zit rijden we een mooie route. Alleen jammer dat er weer gepoetst moet worden. De motor was zo mooi schoon voor de rit.
Karst van Oosten


Verkeerd rijden niet meer mogelijk
“Misschien is het een goed idee om een groep ‘kop-en staartrijders’ te vormen die tijdens toerritten voorop en achteraan rijden”, opperde Roelof Pomper tijdens de Algemene Leden Vergadering (ALV) in februari. De bedoeling daarvan is dat een vaste groep wordt gevormd die tijdens de ritten van de club dan wel voorop rijden of de groep afsluiten. Een aantal leden vond dit een goed plan.
Op 14 maart kwamen, op initiatief van de Toercommissie, twaalf leden van de club bij Bert van Boven bijeen om door Roelof Pomper het Garmin navigatieapparaat te laten instellen. Dat houdt in dat wordt gewerkt met Basecamp en met dezelfde kaarten. Daardoor staan bij deze leden de routes precies gelijk in de Garmin. Verkeerd rijden door iemand die voorop rijdt is dan niet meer mogelijk.
Toercommissie Herman & Erik ———————————————————————

2015-12-16 MTC De Hondsrug 25 jaar

MTC De Hondsrug bestond in 1999 25 jaar. Voor het Nieuwsblad van het Noorden was dat toen aanleiding om een reportage te maken over de club. Schrijver, zo staat in de krant is Rinus Hars. Volgens mij moet dat Inus Hars zijn. Een mooi verhaal, een mooie foto vol nostalgie.

MTC de Hondsrug Uit de oude doos_1